Eksik kişilikli anne-babalar kendi kendilerini olduğu gibi kabul edemezler, sanal bir dünyada yaşarlar, kendilerini olduğundan daha farklı görür ve gösterirler. Bu nedenle duyguları, düşünceleri ve hatta eylemleri dahi, gerçek değil, eğretidir. Bunun için de hayatın içerisinde gizlenen ayrıntılardaki hazzı yakalayamazlar, ânın saadetini yaşayamazlar, ömürleri sızlanma, yazıklanma, şikayet ve kahırla geçer. Bu nedenle de ellerine tutuşturulan her reçeteyi hemen uygulamaya hazırdırlar. Kendi hayatlarının imrenilecek yönlerini göremeyen bu kişiler, başkalarının hayatına imrenirler. Onun için de gözleri ve gönülleri hep dışarıdadır. Bir türlü "kendilerine gelemezler". Başkalarının yalanı, onlara kendi gerçeklerinden daha alımlı ve cazip görünür.

        Eksik kişilikli insanlar varlıkla sınandıklarında kapris yaparlar, yoklukla sınandıklarında komplekse kapılırlar. Çünkü, eksik kişilikli eşler, hiç bir şeyi gerçek boyutuyla görmek istemezler. Eksiklerini başkalarına fark ettirmemek için, mevcut açığı "rol" yaparak kapatırlar. Yaptıkları rolün kendilerini daha bir ele verdiğini çoğu kez fark edemezler. Kişiliklerini tamamlama, kendilerini gerçekleştirme ve bütün bir insan olma çabası içine girmek yerine, savunmaca bir tavır sergilerler.