MUTLU AİLELER

        Mutlu aileyi oluşturan bireyler birbirlerini gözetirler. Bencil ve çıkarcı insanlardan mutlu aile oluşturulamaz. "Tek el kendisini yıkamaz" sözü, karı-koca dayanışmasını temsil eden güzel bir sözdür. Birbirini düşünmeyen eşler, birbirleriyle hayatı nasıl paylaşacaklardır? Hayatı paylaşmak, fedakârlık, vefakarlık ister.

        Paylaşmak, evliliğin sırrıdır. "İnsan niçin evlenir?" diye soracak olursak, verilebilecek en güzel cevap "hayatı paylaşmak için" olacaktır. Çünkü hayat karmaşık, tek düze olmayan bir şeydir. Hayat denizinde kimi zaman fırtına kopar. Böylesi durumlarda insanın sığınacağı limanlar olmalıdır. İnsanın, fırtına kopan hayat denizinde sığınacağı en emin limanlardan biri ailedir. Çünkü, ailede acılar ve elemler paylaşılır, mutluluklar ve sevinçler paylaşılır; birinciler paylaşıldıkça küçülür, ikinciler paylaşıldıkça büyür.

        Mutlu aile uzlaşmayı bilen eşlerden oluşur. Uzlaşma, ihtilafları ve anlaşmazlıkları çatışmaya ve kavgaya dönüştürmeden hâlletme sanatıdır. Uzlaşma, iki farklı renkten üçüncü bir renk elde etmektir. Eşler iki ayrı hayatı yaşamış olan iki aynı ve farklı kişilik iken, birlikte bir tek aile oluşturmak için bir araya gelmişlerdir.

        Aile içerisinde çatışma, kapıyı örtünce içerde kalan derttir. Kapıyı örtünce dışarıda kalan dert, dert değildir; asıl dert kapıyı örtünce içerde kalandır ve insana dünyayı cehennem eden de odur. Derdi kapı dışarı etmenin yollarından biri de, uzlaşma sanatını bilmekten geçer.

        Mutlu aileler, istişare mekanizmasının işletildiği, kararların ortaklaşa alındığı ailelerdir. Eşler, birbirlerine değer verdiklerini ispat etmek istiyorlarsa, mümkün olduğunca aldıkları kararlarda danışma yolunu seçmek zorundadırlar. Bu, anlaşmazlıkları daha yatağında hâlledecek ve çatışmaya dönüşmesinin önüne geçecektir. Üstelik istişarenin bereketi aileye huzur biçiminde yansıyacaktır.

        Mutlu aileyi oluşturan fertler birbirlerine bağımlı değil fakat "bağlı" dırlar. Bu bağlılık, fiziki olmaktan daha çok manevi ve duygusaldır. Bu bağlılık bir bağımlılığa dönüşmediği sürece aileyi güçlendiren ve ayakta tutan bir unsurdur. Ancak bu bağlılığın tek taraflı değil karşılıklı olmasına özen gösterilmelidir. Bu bağlılığın olmadığı aileler, fizikçe bir ve beraber görünseler de manen parçalanmış ve yırtılmış ailelerdir. Bu manevi yırtılma kimi zaman maddi çözülmeyi de beraberinde getirir ve aile dağılır. Dağılmış ailelerin bireyleri de parçalı ve yırtık bir ruh hâline sahip olurlar; bu ruh hâli duygu-düşünce, bilgi-eylem, madde-mânâ, dünya-ahiret, akıl-yürek dengesini kurmayı güçleştirir.

        Mutlu ailede eşler birbirlerinin hassasiyetlerine duyarsız kalmazlar. Özel yeteneklerini köreltmez, özel durumlarını anlayışla karşılarlar. Mesela erkek hanımına, âdet dönemlerinde daha hassas ve toleranslı davranır, kadın da kocasının iş stresini anlayışla karşılar ve onu teskin eder.

        Her toplumda birey çoktur, fakat örnek fertler azdır. Örnek fertlerin çok azı örnek aileler oluşturmada başarı göstermektedir. Bu durumda örnek aileler azın da azıdır. Örnek bireyler bazen aile sınavında sınıfta kalmaktadırlar. Bu da, modern dünyanın aileyi bütün olarak değil de kadını ve erkeği ayrı, çocuğu ve genci ayrı kategorilere ayırıp bütün bu kategorileri birbirinden bağımsız alanlar olarak değerlendirmesinden kaynaklanmaktadır. Oysa, kadın ve erkek bir bütünün iki yarım küresi olduğu gibi, bebeklik, çocukluk, gençlik ve ihtiyarlık birbirinden bağımsız kategoriler değil bir ırmak gibi kesintisiz akan hayatın birbirinin devamı olan duraklarıdır.